Column Cees Grimbergen over '24 hours in Utrecht'

ODE AAN DE STAD UTRECHT

Kun je door liefde voor je stad overweldigd worden? Zoals je dat kunt hebben bij de echte mensen van wie je houdt. Dat het -bij momenten- bijna te groot, te veel wordt? Een melancholische staat-van-zijn. En dat je dan, bij wijze van spreken, bijna verlangt naar iets dat je met beide benen op de grond zet? Of iets om over te klaogen, waor. Als je Utrechter bent.
Neem mijn maandag. Begon met schaatsen op de verlaten Molenpolder. Met de twee leukste vrouwen die ik ken. Maar dit terzijde. Op nog geen vijf minuten van Overvecht, zodat ik het mistige winterlicht boven de stadse contouren bleef zien. Thuisgekomen trof ik een filmpje van de Utrechters Alessio Cuomo en Sander de Nooij in de mail: http://vimeo.com/8491887. In acht minuten trok een etmaal in winters Utrecht aan mijn oog voorbij. Wondermooi gemonteerd. ‘This city is what it is, because our citizens are what they are’, las ik. Zag buspassagiers op de Potterstraat. Een fietsende moeder met kind in de berijpte Uithof. Op CS een machinist op de bok. De zon weerkaatste in de Rabo-torens Hoogmoed en Hebzucht. Een meeuw landde traag op het eerste flinterdunne ijs van de Maliesingel.
Ik werd gelukkig van onze stad. Fietste naar het nieuwjaarsfeest in de schouwburg. Zong met duizend stadgenoten: ’Ik waak over de stad, kijk al eeuwen naar beneden…’ Waarna Colin Benders een ‘Ode aan de stad Utrecht’ dirigeerde. Zijn orkest speelde bij een geprojecteerde tekst. Die ging over geschiedenis en dat je deze stad moet ontdekken. Over talent en over Rietveld. Over het erfgoed van Sint Maarten en het beschermend schild dat de stad is voor haar bewoners. De stad van Nijntje hoorde ik in violen en cello. De drukte van het verkeer in de blazers. De bas zat in de geschiedenis. En Benders toonde zich, in zijn post-Kyteman bestaan, opnieuw de koning van de climax. Daar zat ik met kippenvel.
Het staadsjie-van-ons werd me te veel. Hoe kom ik van dit geluksgevoel af? Aleid Wolfsen had het in zijn nieuwjaarstoespraak dríé keer over de etappe-finish van de Giro d’Italia op de Croeselaan. 'Neem allemaal vrij op 9 mei!', zei de burgemeester. Egg waor. Om die gedrogeerde, apotheekhoudende karavaan van fietsende verslaafden te zien aankomen. Wég was mijn overweldigende liefdesgevoel.
(6 januari 2010)

Proces tegen provocerende Cubaanse rocker - De Wereldomroep (Dutch)

De Cubaanse rockzanger Gorki Águila, Cuba's meest controversiële muzikant, is deze week gearresteerd. Hij wordt beschuldigd van 'sociaal gevaarlijk' gedrag. Águila staat bekend om zijn felle kritiek op het communisme, en dat is niet precies wat president Raúl Castro bedoelde toen hij het had over 'hervormingen'. Vrijdag begon een proces tegen hem.

De 19-jarige muzikant was juist bezig met opnames voor een nieuwe cd toen agenten zijn huis binnenvielen. Alleen de zanger moest mee, de rest van de band ging vrijuit. De arrestatie is het gevolg van de muziek van Águila, wiens teksten op zijn zachtst gezegd 'recht voor zijn raap' zijn.

Als symbool voor zijn band, met de op zich al provocerende naam 'Porno voor Ricardo', heeft Águila de communistische hamer en sikkel vervormd tot penis en sikkel. In het nummer 'Commandant' noemt hij Castro 'Comandante Pinga', ofwel Commandant Lul. Op de achtergrond van de videoclip is Castro te zien met zijn mond in de vorm van een anus.

Banaal en fris
Águila en zijn band zijn de afgelopen jaren vooral in het buitenland bekend geworden dankzij films als 'Habana Blues' en de Nederlandse documentaire 'Cuba Rebelión' van Sander de Nooij en Alessio Cuomo. Maar ook op Cuba zelf wordt vooral door jongeren naar zijn muziek geluisterd.

De muziek van 'Porno voor Ricardo' is een mengsel van rock en punk; authentieke Cubaanse underground. De toon is agressief, de teksten soms banaal, maar vaak ook fris en scherp en vrijwel altijd provocerend. Op hun website zegt de artiest geen enkele politieke partij te steunen, zeker de communisten niet.

Vrees voor repressailes
'Wij accepteren dit klote communisme niet. En als de prijs is dat we nergens mogen spelen, dan betalen we die', zegt Águila in de Nederlandse documentaire 'Cuba Rebelión'. De zanger wordt gezien als dé exponent van een jonge, kritische generatie Cubanen. Toch durft niemand hem uit te nodigen op concerten of festivals, uit vrees voor represailles van de regering.

Águila is al eens eerder gearresteerd. In 2003 werd hij opgepakt en veroordeeld tot vier jaar cel. Ook nu hangt hem eenzelfde straf boven het hoofd wegens 'sociaal gevaarlijk' gedrag. Daarmee worden in Cuba mensen opgepakt voor elke willekeurige activiteit die de staat niet zint.

Bekendheid
'Al die ideologie, die onzin, die ideologische rechtlijnigheid is om te verhullen dat ze het volk geen eten kunnen geven', zegt Águila. In hoeverre artiesten zich dit soort kritiek kunnen veroorloven in Cuba is niet eenvoudig te zeggen. Castro-getrouwe kunstenaars kunnen vaak heel kritische boeken schrijven of films maken. Dissidente artiesten worden voor veel minder opgepakt.

Van belang is ook de bekendheid. Wie zijn kritische liedjes in een achterkamertje blijft repeteren wordt met rust gelaten. Zodra de teksten vanaf een podium klinken of breder bekend worden volgt arrestatie; om van de persoon af te zijn, om hem te waarschuwen maar vooral om een voorbeeld te stellen. Het Cubaanse regime, zegt Águila, overleeft dankzij de angst. 'Iedereen zegt me: het is geweldig wat je doet. Maar niemand nodigt ons uit om te komen spelen, niemand!'

Cosmetisch
De arrestatie van Gorki Águila maakt duidelijk dat de 'hervormingen' die de nieuwe leider Raúl Castro heeft aangekondigd vooral cosmetisch van aard zijn - en geen millimeter verruiming betekenen van de individuele en artistieke vrijheden in Cuba.

bron: www.wereldomroep.nl

Cuba Rebelion - IKV Pax Christi (Dutch)

Cuba Rebelion laat 3 Cubaanse bands zien die met hun muziek rebelleren tegen het communistische regime. Na de film vertelt vrijwilliger van IKV Pax Christi, Folkje Lips, over de censuur op literatuur in Cuba en de boekencampagne van IKV Pax Christi.

Salsa, rum, dikke sigaren en Buena Vista Social Club. Dat zijn de clichés over Cuba. Maar het land kent ook een ander gezicht, van een nieuwe generatie die voor meer vrijheid strijdt. De documentaire Cuba RebelióN volgt drie regimekritische bands in hun muzikale gevecht tegen het dictatoriale bewind. Binnen de underground muziekscene hebben slechts enkelen de moed om met hun muziek te rebelleren tegen de autoriteiten. Cuba ziet al bijna een halve eeuw iedere vorm van kritiek als een bedreiging voor het communistische gedachtegoed en bestraft dit meedogenloos. Ondanks de creatieve onderdrukking is er in Havana de laatste 10 jaar een beweging van jonge muzikanten opgestaan die met hun muziek een statement durven maken. Een van die artiesten is Gorki Carrasco, leadzanger van de punkrock band Porno Para Ricardo. Gorki heeft twee jaar vastgezeten voor het zingen van contrarevolutionaire songs.

Na het vertonen van de documentaire (50 min.) vertellen de makers Alessio Cuomo en Sander de Nooij over het turbulente ontstaansproces. Daarna schetst Cuba-specialist Edwin Koopman (oud-correspondent voor Trouw en de Wereldomroep, auteur van "De Ritselaars van Havana") de invloed van censuur op het dagelijkse leven van de Cubanen. Folkje Lips, die in juli als vrijwilliger voor IKV Pax Christi naar Cuba is geweest, zal wat vertellen over de censuur in literatuur op Cuba en over de boekencampagne van IKV Pax Christi.

bron: www.ikvpaxchristi.nl

Jong Geleerd - VPRO (Dutch)

Montage & Filmen: Alessio Cuomo & Sander de Nooij
Naar een idee van: Patrick Kruithof

Zaterdag 27 november heeft De Wereld Is Niet Te Koop onder het motto van: 'Liever kunst op straat dan commercieel geblaat', een steigerreclame van Apple aan de Amsterdamse Raadhuisstraat bedekt met een schildering van 100 vierkante meter.
De actie is een statement tegen de oprukkende commercialisering van onze steden en is één van de vele acties die door De Wereld Is Niet Te Koop (DWINTK) wordt georganiseerd.

Het doel van acties als deze is mensen bewust maken van de vergaande commercialisering en de oneerlijke globalisering. In plaats van spandoekacties gebruikt DWINTK ludieke en moderne vormen van actievoeren zoals adbusts en muziekclips.
Zo heeft DWINTK met Def P en Samira een lied met bijbehorende videoclip gemaakt. MTV weigerde het nummer 'De Wereld Is Niet Te Koop' uit te zenden, maar op de Box stond het binnen een week op nummer 10 van de meest aangevraagde clips.

Naast adbusting en ‘vreedzame acties van burgerlijke ongehoorzaamheid’ om de bewustwording te veranderen, wil DWINTK ook alternatieve oplossingen verzinnen voor de bekende problemen als het Israëlisch-Palestijnse conflict en de oorlog in Irak. Hiervoor voeren ze gesprekken met opinieleiders en proberen ze manieren aan te dragen 'hoe het ook kan'. Op de website van DWINTK staan artikelen gebaseerd op deze gesprekken.

Het doel van actiegroep DWINTK is uiteindelijk een andere globalisering. Een meer democratische, vreedzame, (economisch) duurzame en gelijkwaardige wereld.

bron: www.vpro.nl

Dierenactivisten voor de rechter - NPS/VARA’s NOVA (Dutch)

datum: 9 oktober 2003
duur: ± 8 min
makers: Alessio Cuomo, Willem Lust en Jolanda Polderman

Vijf dierenactivisten die worden verdacht van een gewelddadige inval bij een nertsfokkerij in Putten staan vrijdag voor de politierechter.

In totaal werden er bij die actie 49 activisten opgepakt. Dat is uniek, want het is de eerste grote arrestatie na honderden acties van dierenactivisten. Ze worden extra hard aangepakt omdat de politie een voorbeeld wil stellen voor andere dierenactivisten.

Deze zaak leidde tot harde woorden in de Tweede Kamer: een meerderheid wil de dierenactivisten bestempelen als terroristen. Maar de activisten zijn niet onder de indruk: zij gaan door met hun acties.

bron: www.novatv.nl